۱۳۹۱ شهریور ۷, سه‌شنبه

فلسطین، آرمان من است!

در خبرهای امروز قاضی پرونده رسیدگی به قتل «راشل کوری» (1) با اعلام بی گناهی دولت اسرائیل در رابطه با شکایت والدین وی، استدلال کرده است که او کشته شد چون "او فاصله‌اش را با منطقه حفظ نکرد." (2)
می توان این اظهار نظر قاضی را این گونه تعبیر کرد که اگر می خواهید تن تان زیر بیل و چرخ های غول پیکر بولدزرهای «کترپیلار» خرد نشود، بهتر است فاصله خود را با «فلسطین» حفظ کنید! اگر می خواهید ضربه با خشاب تفنگ اتوماتیک آمریکایی فک و بینی تان را خرد نکند (3) بهتر است فاصله خود را با «فلسطین» حفظ کنید! و یا به عبارت دیگر اگر جان تان را دوست دارید بهتر است فاصله خود را با «فلسطین» حفظ کنید!
اما اگر فاصله ای امن را با «فلسطین» حفظ نکردید و حادثه ای همچون آنچه روزانه جان فلسطینی ها را تهدید می کنید برای تان اتفاق افتاد، دولت اسرائیل جوابگو نیست و مقصر خودتان هستد. چون از این اتفاق ها آنجا زیاد می افتد.

البته این حرف ها را امروز همه جا می توان شنید، تا جایی که حتی فعالین به اصطلاح «آزادی خواه» و «لیبرال» (بخوانید نئولیبرال) اپوزوسیون ایرانی هم دائما می گویند اگر می خواهیم «منافع ملی» مان را به خطر نیندازیم باید از «مسئله فلسطین» دوری کنیم.
ظاهراً «وضعیت موجود» مصر است تا محدوده ای را حتی به بهای گزاف خون انسان‌های آزاده ای چون «راشل کوری» بر همگان تحمیل کند؛ محدوده «فلسطین». از این رو دقیقاً به دلیل همین اهمیت موضوع، باید به جای پذیرفتن این محدوده و حمایت از آن، «فلسطین» را فریاد زد.

راشل کوری در مصاحبه ای گفته بود "احساس می‌کنم که شاهد نابودی سیستماتیک توانایی مردم برای بقا هستم. گاهی اوقات هنگام شام خوردن با مردم هستم و حس می‌کنم که انبوهی از تجهیزات نظامی اطراف ماست و قصد نابودی مردمی را دارند که با آنها در حال صرف شام هستم." (4)

به نظر می رسد آن چه سبب شد تا «راشل» از این مرز امن عبور کند، بودن در کنار مردمی بود که زندگی شان دست و پنجه نرم کردن با نابودی سیستماتیک و تلاش برای بقاست. وی از فاصله ها گذشت تا با ایستادن در کنار مردمی که در برابر سکوت شرم اور مدعیان «حقوق بشر» مقاومت را زندگی می کنند، پایبندی به آرمان ها و باورهای بالای انسانی را ارج نهد. 

با این اوصاف برای آنها که هرگز «راشل کوری» را فراموش نمی کنند، وفاداری به وی در واقع وفاداری به آرمان اوست. باید به احترام او از جا بلند شد و فریاد زد: «فلسطین، آرمان من است».

پی نوشت:

1) «راشل كوری زن 23 آمریكایی متولد المپیا در واشنگتن كه از داوطلبین جنبش همبستگی بین المللی بود در نوار غزه توسط ارتش اسرائیل به قتل رسید. راشل بر سر راه یك بولدوزد كه به طرف او می آمد ایستاده بود. وقتی بولدوزر از توقف خودداری كرد او از خرابه هایی كه جلوی آن جمع شده بود بالا رفت تا با توجه به این كه ژاكت فلوروسنس نیز به تن داشت مستقیم مقابل چشم راننده قرار بگیرد. بولدوزر به پیشرفت خود ادامه داد تا او زیر خرابه ناشی از ویرانی از چشم پنهان شد. پس از ناپدید شدن او راننده به پیشروی ادامه داد تا درست بر بالای پیكر او قرار گرفت راننده تیغ بولدوزر را عقب نكشید و پیكر راشل توسط آن درهم شكسته شد بعد راننده عقب رفت بطوری كه بطور مشخص از روی پیكر او رد شود. هفت تن فعالین دیگر به طرف پیكر راشل دویدند. یك آمبولانس او را به بیمارستان النجار رساند كه راشل آنجا چشم از دنیا فروبست.» (بخشی از بیانیه جنبش همبستگی بین المللی در رابطه با قتل دانشجوی آمریكایی توسط ارتش اسرائیل – منبع)
3) لینک ویدئوی ضرب و شتم وحشیانه کنش گران بین‌المللی توسط سربازان اسرائیلی!
4) نقل قول از مصاحبه وی با شبکه خبری میدل ایست در چهارده مارس 2003. (از مدخل ویکی پدیای فارسی)


هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر